Ben her zaman mutluyumdur daha doğrusu öyleydim. Fakat bugünlerde değilim. Çünkü Gazze zulme uğruyor ve dünya buna sessiz kalıyor. Bu durum herkesi çok üzüyor. Bazıları elinden geleni yapıyor tabii. Protesto yapan ülkeler var mesela. Ama her zaman bu konuda gerekenler yapılmıyor.
Yarın okul olarak protesto gösterisi yapmak için şehir meydanına gideceğiz. Orada İsrail’i protesto edeceğiz. Bugünden heyecanlıyım. Yarını adeta iple çekiyorum.
Ve beklediğim gün geldi. Okuldan arkadaşlarım, anne babalarımız, öğretmenlerimiz, herkes meydanda toplandı. Herkes coşkulu bir şekilde Filistin’e destek veriyordu. Orada protesto yaparken bir çocuk gördüm. Çocuğun elinde marketten aldığı boykotlu bir ürün vardı. Hemen çocuğun yanına gittim. Ve ona gülümseyerek yaklaştım. Ve şöyle dedim:
-Arkadaşım biliyor musun, elindeki ürün boykotlu bir ürün. Bunu alarak istemesen bile haksızlığa destek oluyorsun. Gazze’deki çocuklar ölüyor. Bunlar bir gerçek, şaka değil.
Çocuk şaşkınlıkla bana baktı. Sanki ilk defa böyle şeyler duyuyormuş gibiydi. Biraz düşündü ve bana hak verdi. Aldığı ürünün boykotlu olduğunu bilmiyormuş. Aslında boykotun ne olduğunu da bilmiyordu. Orada anladım ki önce bunu anlatmak lazım. Çünkü insanlar Gazze’ye Filistin’e hassas olsalar bile boykotun ne olduğunu bilmiyorlardı. O günden sonra elimizden gelenin ne olduğunu iyice anladım. Önce boykot etmek, ne aldığına dikkat etmek gerekiyordu. Aileme, arkadaşlarıma ve sevdiklerime hep bunu anlattım.